Wednesday, September 23, 2009

Ζίγκμουντ Φρόιντ ~ ο πατέρας τής ψυχανάλυσης

Sigmund Freud
6 Μαΐου 1856-23 Σεπτεμβρίου 1939
70 χρόνια από το θάνατό του

Ο Ζίγκμουντ Φρόιντ ήταν ο πρώτος που τόλμησε τον διάλογο ανάμεσα στον ασθενή και τον ψυχαναλυτή˙ έδωσε νέο ορισμό στην σεξουαλική επιθυμία, ως πρωταρχικό κίνητρο της ζωής˙ εισήγαγε νέες θεραπευτικές τεχνικές, συμπεριλαμβανομένων της χρήσης των ελεύθερων συνειρμών, της θεωρίας της 'μεταφοράς' στη θεραπευτική σχέση, και της ερμηνείας των ονείρων ως πηγών εξέτασης της μη συνειδητής επιθυμίας.

Ο Αυστριακός πρωτοπόρος έλεγε ότι η παιδική οικειοποίηση των μητρικών παπουτσιών είναι σχεδόν απόπειρα αποπλάνησης του πατέρα.

Ως γνωστόν, οι θεωρίες του Φρόιντ - τόσο κατά την πρώτη 'εμφάνισή' τους στη Βιέννη τού 19ου αιώνα,
όσο και αργότερα μέχρι τις μέρες μας - προκάλεσαν έντονες αμφισβητήσεις ως προς την 'αντικειμενικότητά' τους, όπως και συγκρούσεις, ενδο-επιστημονικούς καβγάδες και αντιπαραθέσεις - κυρίως με το αντεπιχείρημα ότι οι ψυχοθεραπευτικές μέθοδοί του βασίζονται στην επιβεβαίωση (ερμηνειών, εμπειριών του) και όχι στην επαληθευσιμότητα (προαπαιτούμενο της επιστημονικής έρευνας).
Η επίδραση του Φρόιντ, ωστόσο, εξακολουθεί, για έναν αιώνα περίπου, να διατηρεί αμείωτο το ενδιαφέρον και να 'στοιχειώνει' ευρύτατα πεδία των δραστηριοτήτων του ανθρώπου, απ' την ψυχιατρική και την κοινωνιολογία ως την ανθρωπολογία, τη φιλοσοφία και τις τέχνες.

Στο Λονδίνο, ο Φρόιντ έζησε τον τελευταίο χρόνο τής ζωής του. Μετά το θάνατο της κόρης του Άννας, σύμφωνα με την επιθυμία της, το 1986 έγινε το μουσείο* τού πατέρα της.
Ο πίνακας είναι του Παύλου Σάμιου


Ακούμε "Ιστορίες από το δάσος της Βιέννης", ένα από τα εκατοντάδες (μεταξύ τους και ο περίφημος "Δούναβης" - όταν ήταν ...γαλάζιος) έργα τού παραγωγικότατου Γιόχαν Στράους υιού - 110 χρόνια συμπληρώθηκαν τον Ιούνιο από τον θάνατό του.


*εξαιρετικό site (ξενάγηση σε έξι γλώσσες!)

~~~ ~~~ ~~~

update: 6 Μαΐου 2011, 155 χρόνια από την γέννησή του

Η μεγάλη ανακάλυψη του Φρόιντ είναι η ερμηνεία της ψυχικής δυσθυμίας.
Ο ‘πόνος’ μετατοπίζεται από την βιολογική σφαίρα στο πολιτισμικό επίπεδο.
Η κοινωνική ‘κατήφεια’ έχει σημείο αναφοράς την κατάθλιψη, επειδή ο άνθρωπος
αγαπάει το (συλ)λογικό.

Ο καναπές του Φρόιντ - τον χρησιμοποιούσε μόνο για ψυχαναλυτικές συνεδρίες

19 comments:

eraser said...

Νανά, την καλημέρα μου σε σένα και στους φίλους της "Άμμου"!

να μην αφήσουμε μόνο του και τον... "πατέρα" μας... ;)

δύσκολα μιλάμε γι' αυτόν, πάλι "δύσκολα" μας βάζεις

Χαιρετώ και τους εξαφανισμένους!
(βλέπε π.χ. Ίγκνις ;)

onlysand said...

από μένα... την καλησπέρα μου, ERASER ;)

δύσκολα μιλάμε για τα 'εσώτερα', είναι αλήθεια.
ακόμα και οι ...'πατροκτόνοι' ;)

αχ, ναι, μας έχουν λείψει οι 'εξαφανισμένοι/ες'...
Η Ignis, πάντως, είναι σίγουρο ότι μας σκέφτεται :)

φίλοι και περαστικοί, να είστε όλοι καλά!

the_return said...

Σίγουρα μια πρωτοποριακή μορφή και ένας από τους ανθρώπους εκείνους του 20ού αιώνα που κατάφερε να μας αλλάξει το βλέμμα μας πάνω σε πολλά πράγματα έκτοτε...

Πρωτοποριακή όσο και συντηρητική μορφή, κατά ένα παράδοξο μεν τρόπο αλλά όχι ασυνήθιστο για τις αντιφάσεις με τις οποίες η ζωή κατά κανόνα φέρνει το καινούργιο..

Στις πιο εμπνευσμένες στιγμές του ήταν μεγαλοφυής , και στις πιο παρακμιακές του οι αναλύσεις του σπάνια ξεφεύγαν από το επίπεδο ενός λαϊκού ονειροκρίτη.

Ο μεγαλύτερος περιορισμός του -που τον έφερε σε σύγκρουση με τον εξ ίσου μεγαλοφυή, και μαθητή του, Carl Jung- ήταν η άρνησή του να προχωρήσει παρά πέρα σε εκείνη την terra incognita που ο ίδιος ανακάλυψε. Έμεινε προσκολλημένος στις "μηχανιστικές" μάλλον εξηγήσεις, ανεξάρτητα αν αυτές οι εξηγήσεις μπορούν να λειτουργήσουν καλώς για ένα ορισμένο και πολύ σχετικό "βάθος".

Από εκεί και πέρα όμως χρειάζεται στολή δύτου και αναπνευστήρας.

Για την στοιχειώδη αριθμητική το 1+1=2 είναι αρκετό. Για τα ανώτερα μαθηματικά όμως όχι.

Ο Freud δεν ήταν διατεθειμένος για μεγαλύτερα "βάθη". Με παραδειγματική αλαζονεία αποποιήθηκε τις πολύ σημαντικές συνεισφορές στη ψυχανάλυση τόσο του Adler όσο και του Jung και επιχείρησε πεισματικά να κρατήσει τα "κεκτημένα" "αλώβητα".

Ματαίως βέβαια, γιατί το κλειδί για την πληρέστερη ερμηνεία πολλών πραγμάτων του Ασυνειδήτου υπήρξε σαφώς η ανακάλυψη του συλλογικού ασυνειδήτου (collective unconscious) από τον Jung.

Ένα ασυνείδητο δηλαδή που το μοιράζεται όλη η ανθρωπότητα, όπως το έδαφος μπορούν να το μοιράζονται πολλά ανεξάρτητα μεταξύ τους δένδρα.

Ο Freud ήταν ο άνθρωπος που του ανήκει η τιμή ότι άνοιξε το καζάνι και κοίταξε τι υπάρχει μέσα...

Για να το κλείσει αμέσως μετά μάλλον έντρομος.

markos A said...

Νανά, το μπλογκ σου είναι μία όαση (ξέρω, επαναλαμβάνομαι) που τρέφει τη σκέψη και τη φαντασία μας με έξοχα "υλικά"!

Ριτέρν, είσαι πάντα καίριος και ουσιαστικός με τις σημαντικές παρατηρήσεις και αναλύσεις σου

Συγχαρητήρια παιδιά, και πολλά ευχαριστώ

Την καλημέρα μου!

onlysand said...

RETURN & MARKOS A

Κύριοι, τα σέβη μου !

My RETURN - διαφωνώντας σε ορισμένα σημεία, π.χ. η τελευταία φράση σου - πάω να αναρτήσω την διαφωτιστικά περιεκτικότατη ανάλυσή σου πρωτοσέλιδη

Καλό βράδυ σε όλους :)

the_return said...

Στη βάση των προαναφερθέντων είναι Νανά μου και η τελευταία πρόταση.
Η "τόλμη" του Freud μπορούσε να συμβαδίζει θαυμάσια με την μαζικότερη επιθυμία μιας αστικής τάξης να ξεφύγει πλέον από τα βικτωριανά πρότυπα εκείνη την εποχή. Έτσι το να έλεγε κάποιος τότε για τις λανθάνουσες και υποσυνείδητες αιμομικτικές τάσεις μέσα στην οικογένεια κλπ. αυτό δεν ήταν το τέλος του κόσμου , όσο και αν μετά από τόσα χρόνια μια τέτοια εντύπωση αποκομίζουμε εμείς για τους καιρούς εκείνους.

Η πραγματική τόλμη ήταν να "ξεψαχνίσει" κανείς το Ασυνείδητο μέχρι τις έσχατες συνέπειές του. Και αυτό αργά ή γρήγορα θα τον έφερνε σε σύγκρουση με όλο το ορθολογικό-επιστημολογικό πρότυπο της Δύσης καθώς η τελευταία αποτίναζε τη βικτωριανή εποχή από πάνω της.

Ο Adler π.χ. σημαντικός και αυτός, αλλά εξ ίσου όχι τόσο πολύπλευρος , έσκαψε γερά τη φλέβα της "δύναμης" και της "εξουσίας" αναφορικά προς το Ασυνείδητο. Ωστόσο ο Jung τόλμησε να διανοίξει τις έννοιες του Ασυνειδήτου και του Συλλογικού ασυνειδήτου σε περιοχές που φάνταζαν πως είχαν ξορκιστεί για τα καλά από το τέλος των μοναρχιών και τις απαρχές της βιομηχανικής επανάστασης. Τα περιεχόμενα των θρησκειών (και όχι οι θρησκείες καθ εαυτές ως τυπολογικά πρότυπα), η αλχημεία, η κουλτούρα του Ι Τσινγκ, οι ινδικές mandalas, η έννοια της "συγχρονικότητας" (ίσως η πιο μεγαλοφυής διαπίστωση του Jung) κάναν ξανά την εμφάνισή τους μέσα στο σύγχρονο αστικό κόσμο...

Ο Freud, τρόμαζε πάρα πολύ με ό,τι τον παρέπεμπε σε μια -καταχρηστικώς λεγόμενη έτσι- εξωφυσική ερμηνεία της ζωής. Ο Jung αντίθετα καταλάβαινε ότι ο τοσούτος πνευματικός πλούτος αιώνων ενείχε πρωτίστως ψυχολογική-ψυχοθεραπευτική σημασία, και πώς τα σύμβολα είναι μια παγκόσμια γλώσσα, και ακόμα, γλώσσα της πρωταρχής του κόσμου, έτσι ώστε δεν μπορούσαν να περιχαρακώνονται στο έδαφος της "στενής ατομικής εμπειρίας" όπως ήθελε ο Freud.

the_return said...

Αν θα ήθελα να συνοψίσω σε όσο το δυνατόν πιο κατάλληλες λέξεις τη συνεισφορά του Jung στη ψυχανάλυση , θα έλεγα το εξής: ο Jung στρεφόμενος προς τους πολιτισμούς του κόσμου, ανέδειξε το ίδιο το ασυνείδητο ενός ολόκληρου πολιτισμού και μιας ανθρώπινης ιστορίας αιώνων... Για τον Jung η πολιτισμική-ψυχοθεραπευτική μορφή δεν είναι το σημαντικό, αλλά το περιεχόμενό της. Διέβλεπε σε όλα τα πράγματα της πνευματικής ιστορίας των ανθρώπων κοινές καταβολές, κοινά περιεχόμενα ,μία και μόνη ουσία.

Από αυτή την άποψη, η αναζήτηση π.χ. του lapis philosophorum από τους αλχημιστές ήταν μια ψυχική προβολή της διαδικασίας ολοκλήρωσης του εαυτού προς το λεγόμενο "ταυτό", στην πληρότητα του ανθρώπου, στην ένωση με το πνεύμα του. Το αυτό ισχύει, για να αναφέρουμε και άλλο παράδειγμα, και για τη συγκρότηση μιας ινδουιστικής mandala από κόκκους άμμου.

Ο Freud, προσπαθούσε να εξορθολογικεύσει όσο μπορούσε περισσότερο τα περιεχόμενα του Aσυνειδήτου. Η τάση του ήταν ασφαλώς φυσική για τα θετικιστικά-επιστημολογικά πρότυπα της εποχής. Όμως ακριβώς εξ αιτίας αυτής της τάσης του ξέπεφτε πολλές φορές σε απίστευτα ρηχές και βιαστικές "εξηγήσεις". Σίγουρα υπήρξε ένας μεγάλος πρωτοπόρος, αρκεί το έργο του να μην λαμβάνεται ως "ευαγγέλιο", αλλά να διαγιγνώσκονται οι περιορισμοί και οι αδυναμίες του.

Ο Jung από την άλλη ήλθε σε σύγκρουση με μια ολόκληρη εποχή στην ουσία, με την τάση μιας εποχής να τακτοποιεί τα πάντα σε διακριτά "κουτάκια". Αλλά επειδή ως άνθρωπος και ως ιδιοσυγκρασία δεν ήταν "ρηξικέλευθος" παρόλο που οι απόψεις του ήταν όσο δεν έπαιρνε άλλο ρηξικέλευθες, καλυπτόταν πάντα από τον επιστημολογικό "μανδύα" τον οποίο στη πραγματικότητα ο ίδιος αποποιήθηκε πρώτα.... Προπέτασμα καπνού βεβαίως, αλλά και αναγκαία πανουργία για να μπορέσει να κινείται εύκολα στους ψυχαναλυτικούς κύκλους που τότε ήταν γεμάτοι από στενοκέφαλες και θερμοκέφαλες μετριότητες.

Όπως έλεγε στον Μιγκέλ Σεράνο προς το τέλος της ζωής του: "μονάχα ένας ποιητής θα μπορούσε να με καταλάβει...".

onlysand said...

My RETURN

Αν και ούτε τα του Γιουνγκ μπορούμε να ‘υποδεχθούμε’ ως θέσφατα – στα ‘βαθιά’ υπάρχει πάντα το ανατρεπτικό ανεξερεύνητο – συμφωνώ με τους ‘περιορισμούς’ που διέπουν τα ‘ίχνη’ τού Φρόιντ.
Λαμβάνοντας όμως πάντα υπόψη, ότι ο ‘πρωτοπόρος’ (σε όλους τους τομείς) διανοίγει ένα ‘αβάδιστο’ ως τότε μονοπάτι (συνήθως, μετ’ εμποδίων), πρέπει επίσης να συνυπολογίζουμε και τα ‘πλαίσια’ της εκάστοτε εποχής.

Μου φαίνεται, δηλαδή, πολύ ‘συνοπτική διαδικασία’ η απόφανση: έκλεισε τρομαγμένος το καπάκι.

Αυτή είναι η ‘αντίρρησή’ μου – όχι ότι αντιδικώ με την άποψή σου.

Όσο για την κατακλείδα σου...
συγκινητικό χαμόγελο :)

the_return said...

Ο Jung δεν είναι "θέσφατο" φυσικά, αλλά δεν θυμάμαι να είπα και τίποτε τέτοιο...

Όμως όταν αποποιούμαστε το "θέσφατο" σε κάποιον, ο οποίος έτσι κι αλλιώς δεν το διεκδίκησε ποτέ (και ειδικά όσον αφορά τον Jung...βρήκαμε και άνθρωπο για να τον κάνουμε...θέσφατο,ό,τι περισσότερο πολέμησε ο ίδιος μέσα από τα έργα του), καλό είναι, αν δεν θέλουμε αυτό να είναι μια "μηχανιστική" κίνηση, να λέμε που διαφωνούμε με αυτόν (με τον Jung).

"πρέπει επίσης να συνυπολογίζουμε και τα ‘πλαίσια’ της εκάστοτε εποχής."

Έχεις την εντύπωση Νανά μου ότι έμειναν...ασυνυπολόγιστα;

Πού το στηρίζεις αυτό; κάνε το κόπο να ξαναδιαβάσεις τις τοποθετήσεις μου. Ειδικά για την εποχή του Freud ..ίδρωσα να γράφω.

Ο Freud ήταν πρωτοπόρος μεν, αλλά και οι άλλοι λεγόμενοι "πατερες" της ψυχανάλυσης ήταν εξ ίσου πρωτοπόροι. Η μόνη διαφορά τους με το Freud ήταν ότι ο τελευταίος διεκδίκησε για τον εαυτό του το ρόλο του ...θεσφάτου.

"συνήθως μετ'εμποδίων".

Κανένα σοβαρό εμπόδιο δεν είχε ο Freud, ίσα ίσα είχε τις "ευλογίες" της εποχής του, καθώς και της αστικής τάξης της εποχής του γιατί δικές τους επιθυμίες εξέφραζε.

Να πεις ότι είχε εμπόδια ο Βίλχελμ Ράιχ, ναι, αυτό έχει μια λογική.

Το θέμα επίσης δεν είναι αν μας "φαίνεται" "συνοπτική διαδικασία" μια φράση, αλλά να αιτιολογούμε κιόλας το γιατί

Το "καπάκι" το έκλεισε από την όλη συμπεριφορά και στάση του απέναντι στην μετέπειτα εξέλιξη της ψυχανάλυσης. Προσπάθησε να την αναχαιτίσει και να την δυσφημίσει όσο δεν έπαιρνε άλλο.

Δεν είναι αρκετό αυτό;

voul-voul said...

άλλο ένα καταπληκτικό ποστ Νανά!
όχι ότι το απολαμβάνω όσο τα ποιήματα και τις "εσωτερικές περιπλανήσεις" σου, αλλά πράγματι μας ανοίγει διάπλατα το νου για προβληματισμό και μελέτη

θέλω επίσης να ευχαριστήσω πολύ και τον Ριτέρν για τα τόσα ενδιαφέροντα που μαθαίνουμε

Να ευχηθώ σε όλους σας ένα ευχάριστο Σ/Κ με ωραίες αποδράσεις :)

the_return said...

Ο Jung είχε σαφή επίγνωση των περιορισμών που επέβαλε η εποχή σε κάθε πρωτοπόρο, άρα και στον ίδιο. Ο άνθρωπος τόνιζε τόσες φορές στα έργα του ότι δεν κομίζει καμμιά "απόλυτη αλήθεια", αλλά ρίχνει τους σπόρους για κάτι που θα ευδοκιμήσει στο μέλλον σε καλύτερες συνθήκες.
Αντίθετα ο Freud σχεδόν "απαγόρευε" κάθε αντίθετη γνώμη προς αυτόν. Ήταν τόσο αυταρχικός και μάλλον λιγο κομπλεξικός ώστε κάθε νέα τοποθέτηση στη ψυχανάλυση την εξελάμβανε ως προσωπική αμφισβήτηση στον ίδιον.

Καθόλου παράξενο που το ίδιο κόμπλεξ και αυταρχικότητα προς κάθε άλλη γνώμη-τοποθέτηση διαφορετική από τη δική του, είχε και ο Πάπας του ορθόδοξου υπερρεαλισμού, Αντρέ Μπρετόν,που ήταν ως γνωστόν λάτρης του Freud, ανεξάρτητα φυσικά από την μεγάλη αξία του και την αναμφισβήτητη πρωτοπορεία του.

Από την άλλη η εποχή του Jung ήταν εξαιρετικά ταραγμένη. Ο ίδιος ανέπτυξε το έργο του μέσα από τα ερείπια δύο παγκοσμίων πολέμων, καθώς έβλεπε οράματα και οράματα να καταστρέφονται και να μεταβάλλονται σε καρικατούρες των εαυτών τους.

Στράφηκε στις πηγές του πολιτισμού όπως επίσης και στην ανάδειξη του συλλογικού ασυνειδήτου αυτού του πολιτισμού, ως τη μόνη διέξοδο από ένα "καζάνι που έβραζε και απειλούσε με καταστροφή την ανθρωπότητα" και αυτό το καζάνι, σύμφωνα με τον ίδιο, δεν ήταν άλλο από τα περιεχόμενα του συλλογικού ασυνειδήτου που όταν δεν εκφράζονται σωστά, μεταμορφώνονται σε καταστροφικές δυνάμεις, αλόγιστες και απρόβλεπτες.

Μια διαπίστωση δηλαδή που μπορεί να ανατριχιάσει τον καθένα.

Να γιατί υπονόμευσε την εποχή του όσο κανείς άλλος, τη στιγμή που μεταπολεμικά κάτι σχολές της Φρανγκφούρτης ασχολούνταν με διανοητικά λουκάνικα Φρανγκφούρτης και βερμπαλισμούς ανούσιους καθώς και με ανακυκλώσεις των ιδίων και ιδίων πραγμάτων.

Είναι όμως σαφείς και οι αδυναμίες του Jung εδώ πέρα. Η πολιτική σκέψη είναι ανύπαρκτη στο έργο του Jung (εν αντίθεσει με το έργο του Βίλχελμ Ράιχ), όμως θα πρέπει να σκεφτούμε πως ο ίδιος δεν ήταν πολιτικός αλλά ψυχίατρος-ψυχαναλυτής, και ακόμα, θα πρέπει να αναλογιστούμε το ίδιο και για τον Freud στο έργο του οποίου η πολιτική είναι εξ ίσου ανύπαρκτη.

onlysand said...

Ω, ω, καταιγιστικό σφυροκόπημα – σχεδόν πλησίον τής ‘εκδίκησης’... ;)

Προσεκτικότατα σε διάβασα, my RETURN ;)

ΔΕΝ μπορούσες να πεις ‘θέσφατο’ τον ΙΔΙΟ τον Γιούνγκ, ούτε εγώ σου απέδωσα κάτι τέτοιο – απλώς, θέλησα να βάλω λίγο νερό στο ...απόλυτο ‘κρασί’ σου ;)
Πολύ λιγότερο, βέβαια, τον κατηγόρησα για πεισμόνως θεσφατικό – προς Θεού!... (πού το είδες αυτό;!)
Σιγά μην ...διαφωνώ με τον Γιούνγκ – αστείο.
Ήθελα μόνο να πω, ότι, ειδικά στην ψυχανάλυση, τίποτα δεν μπορεί να θεωρηθεί ‘τελειωμένο’ (όπως σε άλλες επιστήμες) – είναι αρκετά ρευστή η ‘διάγνωση’, εξατομικευμένη και διαρκώς ρέουσα.

Τα σημερινά σου σχόλια ‘αχρηστεύουν’ τον Φρόιντ – τον βγάζουν νοκ άουτ και παντελώς άχρηστο, δηλ. Μα, ακριβώς επειδή ‘συνυπολόγισες’ την εποχή του, είναι ένα κεφάλαιο που δεν μπορείς να το περνάς ‘στα ψιλά’.
(Εξάλλου, η ιατρική ήταν ανέκαθεν – και παραμένει – προσαρμοσμένη στη μεσαία τάξη.)
Ε, το αιτιολογώ, βρε Διονύση! Όταν λες «έκλεισε το καπάκι έντρομος», τον υποβιβάζεις σε αδαή ‘καθαρίστρια’!

Κοίτα, τώρα, πού οδηγούν οι παρερμηνείες: να με ‘παρουσιάζεις’ συνήγορο του Φρόιντ (που η ασημαντότητά μου τον ‘πολέμησε’ όσο κανέναν στη Σχολή), επειδή δεν ασχολήθηκα με τα προτερήματα των επιγόνων!...
Πόρρω απέχω από το να είμαι ‘λάτρης’ του – παρεμπιπτόντως, ΔΕΝ απορρίπτω ούτε τον Μπρετόν – αφορμή ήταν μια ημερομηνία, κι αυτή αναφέρεται στον Φρόιντ, αυτό είναι όλο.

Πάντως, και μόνο ως έναυσμα, άξιζε τις κατα(αντι)θέσεις σου/μας – αν μη τι άλλο, ζωηρεύουν οι αναζητήσεις όλων μας – σκέψου και να ...διαφωνούσαμε χαχα

πολύ σ’ ευχαριστώ :)

Καλό Σ/Κ στην Voul-Voul και σε όλους τους συνταξιδιώτες :)

the_return said...

Με συγχωρείς , αλλά η δική σου στάση είναι "απόλυτη".

Το να λέει κάποιος για τον Freud τόσες φορές ότι ήταν 'πρωτοπόρος" και ότι απλά δεν θα πρέπει να εκλαμβάνεται ως "ευαγγέλιο", αυτό σημαίνει ότι τον..υποβιβάζει σε ..."αδαή καθαρίστρια";

Ή το να λέει ότι "το καπάκι το έκλεισε από την όλη συμπεριφορά και στάση του απέναντι στην μετέπειτα εξέλιξη της ψυχανάλυσης. Προσπάθησε να την αναχαιτίσει και να την δυσφημίσει όσο δεν έπαιρνε άλλο, αυτό σημαίνει ότι μαλώνει την "αδαή καθαρίστρια" επειδή ενδεχομένως δεν ...σκούπισε το πάτωμα καλά;

Λέω κάτι διαφορετικό από το ότι τόσο ο ένας όσο και ο άλλος έχουν περιορισμούς; μόνο που απλά ο Jung δεν το έπαιξε δικτάτορας...

Δεν καταλαβαίνω πού διαφωνείς. Λες ότι διαφωνείς χωρίς όμως να μου επισημαίνεις κάποια διαφωνία ουσίας, απλά μου λες ότι διαφωνείς, και ότι ακόμα υποβιβάζω τον Freud σε καθαρίστρια, πράγμα το λιγότερο παράλογο, αν κάποιος ρίξει μια ματιά στα λεγόμενά μου.

Και γιατί θα ήταν αστείο αν διαφωνούσες με τον Jung δηλαδή; τόσοι άνθρωποι που διαφωνούν μαζί του, είναι αστείοι;

Όμως αν δεν διαφωνείς με τον Jung τότε θα πρέπει να έχεις πολύ σημαντικές διαφωνίες με τον Freud, πράγμα που το λες εξ άλλου.

Ομως, μισό λεπτό, γιατί θα ήταν αστείο αν διαφωνούσες με το Jung και δεν είναι αστείο που διαφωνείς με τον Freud;

onlysand said...

"Λες ότι διαφωνείς χωρίς όμως..."

- Ακριβώς το αντίθετο λέω:

σκέψου και να διαφωνούσαμε.

Που σημαίνει ότι ΔΕΝ διαφωνούμε.

Εκτός και αν γράφω ...κινέζικα

the_return said...

Εν πάση περιπτώσει, δεν υποβίβασα τον Freud σε ...αδαή καθαρίστρια,
Ή αν ο Freud είναι "καθαρίστρια" (και από μία άποψη ήταν-- "καθάρισε" την βικτωριανή εποχή μια και καλή), τότε ο Jung ήταν η ικανότερη πλύστρα (ξέπλυνε πολύ καλά την τάση των ανθρώπων να είναι "ορθολογικά δεισιδαίμονες" και αυτό θέλει πολύ τσαμπουκά... και το περίεργο ήταν πως ο ίδιος ήταν πολύ "φιλήσυχος" ως άνθρωπος) και ο Alder η καλύτερη σιδερώτρια, γιατί σιδέρωσε και φρεσκάρισε το "ένστικτο της δύναμης" σαν μια γραβάτα που μπορεί να φοριέται σε κάθε περίσταση.

meril said...

Τι ποίημα το τελευταίο σου Νανά....

Υ.Γ. Όχι ούτε κουβέντα δε θα πω για την τριάδα ή δυάδα της ψυχανάλυσης.... (με παίρνει νομίζετε;)

markos A said...

Στο σημερινό σου ποίημα Νανά
αναμειγνύεις έξοχα το συμπαντικό-συλλογικό με την υπαρξιακή αγωνία του κάθε προβληματιζόμενου ατόμου, σ' ενα περιστρεφόμενο καλειδοσκόπιο συνείδησης και συναισθήματος.

Ούτε κι εγώ είμαι "ειδικός" στο... πέλαγος της ψυχανάλυσης, αλλά αισθάνομαι την υποχρέωση να επαναλάβω, ότι ο διάλογός σου με τον Ριτέρν ήταν διαφωτιστικότατος και πολύ χρήσιμος

Εύχομαι σε όλους καλή Κυριακή!

onlysand said...

Hello, MERILou (τραγουδιστό)

σ' ευχαριστώ, κορίτσι!

υ/γ. όσο για την δυ/τρι/άδα τής ψυχανάλυσης, είμαι σίγουρη ότι την ...εξασκείς κατά μόνας - οπότε; μάλλον δεν θέλεις να ...μοιραστείς τα μυστικά ταξίδια σου ;)

Όμορφα να περνάς :)

onlysand said...

MARKOS A

με πολλή χαρά εντυπωσιάζομαι από την ικανότητά σου να διαβάζεις ανάμεσα στις γραμμές (στο έχω ξαναπεί, ε;)

ξέρεις, είναι πολύ ...ξεκούραστο για τον 'ποιητή' - σ' ευχαριστώ!


Καλή βδομάδα, με απροσδόκητες ομορφιές για σένα και όλους τους φίλους συνταξιδιώτες :)

LinkWithin

Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...