Friday, November 27, 2009

Η εύφορη αναρχία του λεξιπένητα

Φορές ακούω τα λόγια μου να τρέχουν στην ταράτσα
μα πιο συχνά εσένα αφουγκράζομαι
ν’ ανεβοκατεβαίνεις την ανεμόσκαλα
των δύσκολων ονείρων
κουβαλώντας τα αθησαύριστα
που πόθησαν να βγουν στο φως

– κι η θάλασσα κι ο ουρανός την ίδια γη αγκαλιάζουν –

κι ούτε στιγμή δεν παρασύρομαι απ’ τους νηφάλιους
που κάνουν επίδειξη στην παλίρροια της ματαιοδοξίας
με καθρεφτάκια να θαμπώνουν
τους σαστισμένους ιθαγενείς των προαστίων.

Σπάει τότε ο πόνος άπατρις σε ήλιους-κρυσταλλάκια
αργότερα σε δάκρυα μακριά στα κυπαρίσσια
– μοιράζουν πάλι απ’ την αρχή χωρίς να μας ρωτήσουν –
η μουσική συστήνεται στο βυθό βουβή
ν’ ανοίγουν μόνο τα κοχύλια.

Με βρίσκει το ξημέρωμα
με γιασεμιά στο στόμα.

LinkWithin

Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...