Tuesday, December 22, 2009

Samuel Beckett ~ η αγωνία της κατανόησης και η εμπειρία της σιωπής

Samuel Beckett
Δουβλίνο, 13 Απριλίου 1906 – Παρίσι, 22 Δεκεμβρίου 1989

Όλοι έχουμε γεννηθεί τρελοί. Μερικοί παραμένουν.

Είναι ο περιπλανώμενος της ομίχλης, που μιλάει στον κόσμο για τα άσχημα όνειρά του και ταξινομεί με παράξενη ευγλωττία και ζήλο ουμανιστή τα σκοτεινά οράματα του ανθρώπου, με την τρομερή γλώσσα του παραμυθιού που δεν ειπώθηκε ακόμη.
Με περίσσια χάρη προς τον βέβαιο πνιγμό, δένοντας στο λαιμό (μας) την πέτρα τής αμφιβολίας με την ανεξίτηλη σφραγίδα του.

Καλλιτέχνης σημαίνει τέχνη και αποτυχία, σημαίνει αφοσίωση στην αποτυχία.

Όταν, το 1955, πρωτοανέβηκε στο Λονδίνο το "Περιμένοντας τον GODό", ο Κένεθ Τάιναν είχε παρατηρήσει: "Δεν έχει πλοκή, δεν έχει αρχή, μέση και τέλος, ούτε κλιμάκωση, ούτε τελικό νόημα." Ίσως όμως διατυπώνει την α-πορία μας, γιατί βρισκόμαστε εδώ - και πώς το διαχειριζόμαστε.
Θα μου πεις, εδώ οι κριτικοί είχαν χαρακτηρίσει τα γλυπτά του Τζακομέτι (φίλου τού Μπέκετ) 'ανορεξικά'(!) - στη Γαλλία, η πρεμιέρα του (1953) είχε 5 άτομα και το έργο κατέβηκε σε 5 μέρες - ποτέ δεν είναι πρόσφορος ο καιρός για προφήτες...
Όσο και η ...εμπιστοσύνη μας στους κριτικούς ;Ρ

Απ' τους Μεγάλους τού 20ού αιώνα, είναι ο συγγραφέας που δέχθηκε τις περισσότερες απορριπτικές απαντήσεις από τους εκδότες. Ταυτόχρονα, ο Μπέκετ είναι ένας απ' τους συνεπέστερους προς το έργο τους, δημιουργούς: η ξερακιανή φιγούρα με το ευγενικό παρουσιαστικό και την αποστροφή στη δημοσιότητα, ο άνθρωπος που διάλεξε να χαθεί στην ...Τυνησία, την ημέρα που του απονεμήθηκε το Νόμπελ Λογοτεχνίας (1969), ταιριάζει 'γάντι' με την 'αυστηρή' μινιμαλιστική γραφή, την οποία οδηγεί στα όρια της εξαφανιστικής σιωπής, διατηρώντας μιαν ανυπέρβλητη υπνωτιστική δύναμη.
Η απελπισία της ανημπόριας, η απομόνωση της βιοτικής συνθήκης, η μοναξιά του ανθρώπου, το μυστήριο της ίδιας της ύπαρξης - ένα στόμα που ανοίγει, άφωνο - όλες οι μη αναγνωρίσιμες καταστάσεις στις οποίες βρίσκουμε τους 'ήρωές' του, είναι ξαφνικά η οικειότητα του 'απερίγραπτου': ή θα μας διώξει ως αβάσταχτη συνείδηση, ή θα μας απορροφήσει ως καινοφανής αστέρας.

Πέρα από την αναντίρρητη πρωτοτυπία των έργων του, μέσα από τους δαιδαλώδεις δρόμους της ύψιστης αναζήτησης σε λειμώνες τύρφης και ωκεανούς σιωπής, νομίζω πως, στο θέατρο-ζωή, η πρόταση του Μπέκετ είναι η πρόκληση να κάνουμε τον Θεό ακροατήριό μας - ενώ το μουσικό κουτί της Ουίνι ("Ω, οι ευτυχισμένες μέρες") παίζει το βαλς από την "Εύθυμη Χήρα" του Φραντς Λέχαρ και το "Ο θάνατος και η κόρη" του Φραντς Σούμπερτ εναλλάξ, προαναγγέλοντας (ή αναβάλλοντας) το "Τέλος του Παιχνιδιού"*.
Ένα μυστήριο τυλιγμένο σε αίνιγμα - με ή χωρίς εμάς - και, ιδού, η θρυλική 'λογική του παραλόγου'. Κακά τα ψέματα: η δύναμη της συνήθειας είναι η μόνη υπεράσπισή μας απέναντι στον χρόνο και την θνητότητά μας.
*Πηγή έμπνευσης γι' αυτό το έργο, στάθηκαν οι μήνες αγωνίας που πέρασε ο Μπέκετ στο προσκέφαλο του ετοιμοθάνατου αδελφού του.

Η κριτική του Χάρολντ Πίντερ για τον Σάμιουελ Μπέκετ

Όσο μακρύτερα πηγαίνει, τόσο καλύτερο με κάνει. Δεν θέλω φιλοσοφίες, δόγματα, εξόδους, αλήθειες, απαντήσεις - τίποτα απ' τα υπόγεια των παζαριών. Είναι ο πιο θαρραλέος, ανελέητος συγγραφέας και όσο περισσότερο χώνει τη μύτη μου στα σκατά, τόσο περισσότερο του είμαι ευγνώμων. Δεν με κοροϊδεύει, δεν με οδηγεί σε ανθισμένα μονοπάτια, δεν μου κλείνει το μάτι, δεν μου προσφέρει θεραπεία ή αποκάλυψη, δεν μου πουλάει τίποτα, δεν θέλω να αγοράσω - δεν δίνει δεκάρα αν θέλω να αγοράσω ή όχι - δεν έχει το χέρι του πάνω στην καρδιά. Ε, λοιπόν, θα αγοράσω τα καλά του, θα θα γαντζωθώ, θα βυθιστώ στο έργο του, θα πάρω γραμμή - επειδή δεν αφήνει τίποτα να πέσει κάτω, καμία πέτρα που δεν την αντιγυρίζει, καμία εκκολαπτόμενη πεταλούδα μόνη. Προβάλλει ένα ολόκληρο σύστημα ομορφιάς.

Τίποτα δεν είναι πιο διασκεδαστικό από τη δυστυχία. Είναι το πιο κωμικό πράγμα στον κόσμο. Ναι, είναι σαν την αστεία ιστορία που έχουμε ακούσει πολλές φορές: την βρίσκουμε ακόμη αστεία, αλλά δεν γελάμε πια. (Από το "Τέλος του Παιχνιδιού")

Η ποίηση του Μπέκετ μάς μεταφέρει στο 'γνωστό έδαφος' των θεατρικών έργων τού περίφημου δραματουργού: στον ίδιο στοιχειωμένο ρυθμό, την ίδια ερωτηματική αυστηρότητα, το ίδιο διφορούμενο νεύμα φόβου – όπως η μάσκα θανάτου μιας ασυναγώνιστης ομορφιάς.

Το γαλλικό πρωτότυπο - και η αγγλική μετάφραση (από τον ίδιο) - του ποιήματος "Τι θα έκανα χωρίς αυτόν τον κόσμο", "Cascando", "Serena", "Oh, I know", και το ποίημα "Χωρίς" (στα ελληνικά):
S. Beckett.doc

Μεταφρασμένα από τον ίδιο στα αγγλικά, άλλα 4 ποιήματά του

Ο σύγχρονος κόσμος τού Σ. Μπέκετ
(με πολλές παραπομπές στα έργα του, σημειώσεις, συνεντεύξεις και κριτικές επισκοπήσεις)

Μικρά αποσπάσματα από τα θεατρικά

Τα διαθέσιμα έργα του S. Beckett

Λεπτομερής εργοβιογραφία

19 comments:

Roadartist said...

Τι post δώρο ήταν αυτό! Λατρεύω τον Μπέκετ..μου άρεσουν πολύ τα έργα του.. Γενικώς μου αρέσουν τέτοιας μορφής έργα στο θέατρο. Ανατρεπικός.. Δεν είχα ιδέα πως είχε απορριφθεί από τους εκδοτικούς οίκους.. Απίστευτο;;
Πόσοι άλλοι, το ίδιο..
Αυτό σαν κάτι να μας λέει να επιμένουμε στα όνειρα μας ε? Άντε να το κάνεις όμως.. :) Πως έβγαζε ο μπέκετ τα προς το ζειν άραγε? :)
Νανά μου άρεσε πολύ το ποστ σου, θα ήθελα να το έβαζα στο blog :) φιλάκια, ευχαριστούμε!

meril said...

Είμαι πάντα εδώ
(φαντάζομαι το ξέρεις)
πάντα χαρούμενη και έκπληκτη με τα δώρα που πάντα βρίσκω

Καλές γιορτές με υγεία

markos A said...

O Beckett είναι ένας από τους στυλοβάτες της Τέχνης του Λόγου, που άλλαξε την οπτική μας τον περασμένο αιώνα.
Νομίζω Νανά, και δεν υπερβάλλω, ότι η πλήρης αυτή παρουσίαση που κάνεις, θα μπορούσε κάλλιστα να διδαχθεί σε ανάλογα τμήματα του Πανεπιστημίου.
Μαζί με τα εξαιρετικά λινκς!

Εύχομαι σε όλους Καλές Εορτές

onlysand said...

ΧΑΜΙΝΑΚΙ :)

δεν φαντάζεσαι πόσο χαίρομαι που συμπίπτουμε και στην αγάπη μας για τον Μπέκετ - να φανταστείς, απ' τους λίγους ανδρικούς ρόλους που έχω 'ζηλέψει' να υποδυθώ, είναι οι 'ήρωές' του... ;)

Πώς ζούσε... Με την υποστήριξη φίλων στα στοιχειώδη - ήταν πολύ ασκητικός 'τύπος'

Και βέβαια, αν το θέλεις, μπορείς άνετα να βάλεις το λινκ στο blog σου!

σε φιλώ ...Χριστουγεννιάτικα :)

onlysand said...

Πολλά φιλιά, ΜΕΡΛΙΝ :)

είσαι απ' τους λίγους/λίγες, που ΞΕΡΩ ότι είσαι πάντα εδώ - και πολύ σ' ευχαριστώ γι' αυτό.
Και για την μεγαλοθυμία σου ;)

Υγεία και Χαρά σε σένα και τους αγαπημένους σου :)

onlysand said...

MARKOS A

επιμένω πως είσαι υπερβολικός (ως προς εμένα), αλλά χαίρομαι να συμφωνήσω:
ο Μπέκετ είναι πραγματικά ένα πανύψηλο βουνό, που μας άνοιξε τους ορίζοντες της σκέψης και του συναισθήματος.
Και πολύ λίγα έγραψα ;) Θα μπορούσα να 'μιλάω' ώρες ατέλειωτες γι' αυτόν...

Μαζί με τις ευχαριστίες μου, πολλές ευχές από καρδιάς: κι εσύ να περάσεις όμορφα (ΚΑΙ) τις γιορτινές μέρες!

voul-voul said...

Νανά μου, σου στέλνω την αγάπη μου κι αυτές τις γιορτές: ό,τι επιθυμείς! να σου συμβούν τα πιο όμορφα πράγματα!
σ' ευχαριστώ για τον πλούτο της ψυχής σου και των γνώσεων που τόσο απλόχερα μας προσφέρεις!

Θέλω να στείλω σε όλους τους συνταξιδιώτες της "Άμμου" και του "Κήπου" μας τις πιο θερμές ευχές μου για τα Χριστούγεννα
Με υγεία, χαρά και αλληλεγγύη σε όλο τον κόσμο!

eraser said...

Έχεις την καρδιά και το νου με το σπάνιο χάρισμα να μεταδίδεις τη μαγεία!
Δεν έχω να πω, παρά πως είσαι ένας ζωντανός θησαυρός!
Σ’ ευχαριστώ πολύ Νανά! να είσαι πάντα καλά! και τις γιορτές και τις καθημερινές

Όλα τα παιδιά απ' το γραφείο
Σας στέλνουμε πολλές ευχές αγάπης για όμορφες, ευτυχισμένες γιορτές :)

onlysand said...

Ευχαριστώ πολύ παιδιά - ανταποδίδω τις ευχές σας μέσα από την ψυχή μου!


@ VOUL-VOUL :)

πλούσια έχω γίνει από τη δική σας 'ανταπόδοση'!
σ' ευχαριστώ και για την τρυφερή καρτούλα σου


@ ERASER :)

να μεταφέρεις και τις δικές μου ευχές στους συναδέλφους σου, με πολλή αγάπη :)


Όμορφα να περάσετε όλοι, με φως στην ψυχή!

Roadartist said...

Ποτέ δεν κατάλαβα πως μπορεί να εκτιμήσει ένα έργο κάποιος. Φαντάζομαι πόσα αριστουργήματα θα έχουνε χαθεί, γιατί κάποιος δε τα εκτίμησε σωστά. Η ίδια η ιστορία της λογοτεχνίας μας έχει δείξει πως μερικοί άνθρωποι είναι μπροστά από την εποχή τους. Πάντως είναι κρίμα και ειρωνικό να υποφέρει στη ζωή του..και να μην αποκτά την ανταπόκριση που αξίζει το έργο του.. Και αντίθετα βλέπεις να προβάλλονται απλά κάποιοι άλλοι όχι τόσο καλοί. O Μπέκετ είχε μια απίστευτα βασανισμένη ζωή..
Τέλοσπαντων :) Ήθελα καιρό να κάνω αφιέρωμα στον Μπέκετ, διάβασα πολλές φορές το δικό σου, είναι πολύ καλό... Θα ήθελα την άδεια σου είτε να το αναδημοσιεύσω με link στο blog, είτε αν θες να το προσθέσω ως παραπομπή σε κάποιο αντίστοιχο αφιέρωμα που θα γράψω. Πολλά φιλάκια..

THE_RETURN said...

Πολύ ωραίες οι σκέψεις για τον Beckett, δεν θα αντέξω στο πειρασμό να πω και εγώ δυο βιαστικά λόγια:

Ο Beckett είναι ίσως ο πιο αντιπροσωπευτικός συγγραφέας των αντιφάσεων του μεταπολέμου. Έπεσε μέσα σε μια τεράστια ανάπαυλα της Ιστορίας σαν σε χανδάκι από το οποίο αδυνατούσε να βγει έξω. Τα έργα του είναι η προσπάθεια μιας συνείδησης να αρπαχτεί από το τίποτα, από το κενό, καθιστώντας το έτσι -και πρωτοφανώς - μια μοναδική αξία χρήσεως στη τέχνη.
Οι ήρωες του δεν είναι οι κλασσικοί "αντι-ήρωες", αλλά ένα είδος αμήχανων "υπερ-ηρώων", εκείνοι που υπερβαίνουν ένα άδειο "κάτι" με ένα πλήρες "τίποτα".
Η εποχή του δεν του επέτρεπε παρά μόνο να δει το καινούργιο ως "μη-υπάρχον" ακόμα, και αυτό το ιστορικό-υπαρξιακό κενό μαίνεται στα έργα του Beckett σαν έγκλειστη δύναμη που αδυνατώντας να ρεύσει κυριαρχικά στη πραγματικότητα αυτοσφυροκοπείται ολοένα στους τέσσερεις τοίχους της συγγραφικής πράξης σαν αεικίνητο του spleen.
Ο Beckett δεν μπορεί παρά να βλέπει στο αντίθετο του εφιάλτη της Ιστορίας όχι τη μη-Ιστορία, αλλά την αναμονή.
Ενώ ο Joyce μέσα από τις σελίδες του Finnegans Wake του έβλεπε στο αντίβαρο της Ιστορίας, την "αφύπνιση" από τον εφιάλτη.
Σε κάθε περίπτωση ο Beckett έπεσε με αλεξίπτωτο σε μιαν αντιφατική εποχή.
Η μεταπολεμική άνθηση και ανοικοδόμηση της Ευρώπης που στηρίχθηκε στη συμφωνία της Γιάλτας και στις ασφαλείς και σταθερές μετατρεψιμότητες του χρυσού με το δολλάριο, επέτρεψε στο σύγχρονο κόσμο να εισέλθει σε μια μακρά "νεο-μπαρόκ" πολιτική περίοδο όπου οι προσδοκίες για μια αιωνιότητα του καπιταλισμού μέσα στον, και παρά τον, ψυχροπολεμικό κήπο του τρόμου ήταν ολοένα αύξουσες και επίμονες.
Όμως αυτή τη φορά οι "κήποι των Βερσαλλιών" δεν πρόκειται να αντανακλούν την αιωνική δόξα του βασιλιά, αλλά την αίγλη του πανίσχυρου τοτέμ του χρηματιστηρίου που θρέφεται από μια συλλογική φαντασίωση. Ποτέ άλλοτε μια αυτοκρατορία δεν οικοδομήθηκε σε τέτοιο κενό, σε τόσο πλασματικά θεμέλια.
Αυτό το κενό ο Beckett το ξορκίζει αναπαράγοντάς το ημιδραματικά και ημικαρικατουρίστικα στα έργα του, ως εάν ήταν ένας αναπάντεχος σύντροφος στα σκοτάδια των φυλακών της ύπαρξης, τον οποίον περιεργάζεται, εξετάζει με προσοχή, συζητάει μαζί του, τον αρνείται και κάποτε τον "δέχεται". Άλλοτε με σκωπτική και άλλοτε με ισχυρώς διαβρωτική διάθεση στην αυτοϋπονομευόμενη απόπειρά του να μην βγάλει ποτέ "κάτι" από το "τίποτα".
Αυτό φαίνεται και στο συγγραφικό του στυλ μερικές φορές. Λίγο πριν πέσει στο δράμα υψώνει την καρικατούρα, και λίγο πριν αποφλοιώσει εντελώς τον περίκοσμο του έργου σε μια οριστική καρικατούρα βαραίνει απότομα την ατμόσφαιρα με δραματικό τρόπο.
Αυτό φυσικά δεν σημαίνει πως ο Beckett είναι μηδενιστής, ή αν είναι τότε πρόκειται για έξυπνο μηδενιστή που ξέρει ότι είναι καλύτερο ένα υποσχόμενο μηδέν παρά ένα εξαντλημένο ή πρόωρο κάτι.
Σήμερα οι εποχές είναι οι ακριβώς αντίθετες του Beckett. Η μεταπολεμική νιρβάνα έχει καταρρεύσει προ πολλού, και η Αυτοκρατορία ανασυντάσσεται και αναδιπλώνεται σε νέες πρωτόγνωρες μορφές κυριαρχίας που δεν συνιστούν μόνο ένα πολιτικό άλμα αλλά πιθανώς και ένα ανθρωπολογικό άλμα. Ο "ψυχοκοινωνικός" χρόνος σήμερα "συστέλλεται" ενώ την εποχή του Beckett εντοπιζόταν σε μια συνεχόμενη "διαστολή".
Σήμερα οι άνθρωποι δεν περιμένουν τον Godot να έλθει στη γωνία του μεταπολεμικού "θαύματος", αλλά έχουν ήδη υποδεχθεί τον εγγονό του, ο οποίος έχει καταφθάσει στο μυαλό τους ως η φαντασιακή περσόνα όλων τους, και φαντάζει πως ο ίδιος τους αναμένει πλέον...
En attendant Godot... En attendant l'humanité...
Καθ' εκάστην περίπτωσιν έλειπαν και οι δυο.

Roadartist said...

@ THE_RETURN : πολύ ενδιαφέροντα όσα παρέθεσες! Καλά Χριστούγεννα εύχομαι σε όλους!

onlysand said...

Dearest ΧΑΜΙΝΑΚΙ :)

η 'εκτίμηση' ενός έργου είναι κατά τη γνώμη μου καθαρά υποκειμενική υπόθεση. Εξαρτάται από το πώς 'μιλάει' ένα έργο τέχνης στον εκάστοτε αποδέκτη.
Και ο Μπέκετ δεν ήταν ο μόνος που δεν βρήκε 'ανταπόκριση' στην αρχή (τουλάχιστον από τους εκδότες):
π.χ., ο Προυστ έβγαλε το πρώτο του βιβλίο με δικά του έξοδα, μετά την άρνηση του Αντρέ Ζιντ
ο Έκο άκουσε τον εκδότη να του λέει πως το "Όνομα του Ρόδου" είναι ...αντιεμπορικό - άλλη μια λανθασμένη πρόβλεψη... και έπονται δεκάδες παραδείγματα...

Τέλος πάντων (όπως λες:)
μα έχεις το ελεύθερο - δεν στο είπα και στην αρχή;
μπορείς να χρησιμοποιήσεις το ποστ ως αναδημοσίευση, ως παραπομπή ή όπως αλλιώς θέλεις/σε βολεύει - όταν βάζεις το λινκ, χρειάζεται 'άδεια';... δεν νομίζω

Πολλά φιλάκια κι από μένα :)

onlysand said...

THE RETURN

Πολλοί πέρασαν από το ‘κενό’ τού μεταπολέμου, αλλά κανείς δεν τόλμησε μια τόσο οντολογικά γυμνή ‘έκρηξη’!
Επειδή ακριβώς είχε την δύναμη της πυρετικής έμπνευσης, να κοιτάξει κατάματα αυτό το ‘Τίποτα’ που προοιωνιζόταν την πτωτική ...εξέλιξή μας... Ανα-μένοντας, ανα-ζητώντας, ανα-δημιουργώντας...

σ' ευχαριστώ για την 'κατάθεση'

THE_RETURN said...

Κανείς άλλος δεν τόλμησε μια τόσο "οντολογικά γυμνή έκρηξη", όπως την αναφέρεις, δεν θα το έλεγα...
Ο καθένας είχε το τρόπο του, και ο Beckett ασφαλώς τον δικό του. 'Η μπορεί αυτή η "γυμνή έκρηξη" να ήταν απλά ο τρόπος του Beckett.. Άλλοι είχαν άλλη προσέγγιση, ο καθένας τόλμησε την δική του "έκρηξη".
Ο Beckett ήταν ας πούμε της "ομοιοπαθητικής" συγγραφής περισσότερο.
Ο Joyce, ας πούμε βρίσκεται κατά μία έννοια στον αντίποδα του Beckett από πολλές απόψεις, είναι εκείνος που θέλει να "ψαύσει" το καινούργιο στην εποχή του.
Ο Beckett το "αρνείται" γιατί δεν τον ενδιαφέρει μάλλον η αρχή αλλά το τέλος.

Ο Joyce αναμένει στο διάδρομο που οδηγεί στο μέλλον πηγαινοερχόμενος νευρικά, ενώ ο Beckett κοιτάζει την ακόμα κλειστή πόρτα και αδιαφορεί για τα κουδούνια που ακούγονται...
Ο Joyce κάθε λίγο βγαίνει έξω από τη πόρτα και χτυπάει μόνος του το κουδούνι, ενώ ο Beckett δεν σηκώνεται από τη θέση του παρά το σάλο...

Δεν ψάχνει το μέλλον, θέλει το ίδιο το μέλλον να έλθει να τον βρει.
Το θεωρεί σαν ένα είδος υποχρέωσης του χρόνου προς αυτόν.

Από αυτή την άποψη ο sui generis "μεσσιανισμός" του είναι ένας ιδιότυπος αντιμεσσιανισμός δωματίου...
Ένα είδος σωτηριολογικού μηδενισμού, ας πούμε.

Επίσης θα ήθελα να πω πως κάποιες φορές αναφέρεται απο πολλούς ο Beckett ως "μινιμαλιστής".
Λάθος κατά τη γνώμη μου, το ελαχιστοποιημένο δεν σημαίνει "μινιμαλιστικό".
Είναι τελείως άλλες οι συνιστώσες που ορίζουν τον "μινιμαλισμό", πρόκειται για μια υπόθεση, σε κάθε περίπτωση κατοπινότερη του Beckett, τουλάχιστον στην άνδρωσή της.

THE_RETURN said...

ΥΓ. Να αποσαφηνίσω και αυτό.
Ο Joyce στον αντίποδα του Beckett (κατά μία έννοια) όχι φυσικά στο έδαφος του μεταπολέμου, αλλά στο έδαφος της ιρλανδικής, της τόσο σημαντικής, συγγραφικής συνείδησης στον 20ό αιώνα.

Επίσης, υφολογικά και τηρουμένων των αναλογιών στις διαφορετικές τέχνες, ο Beckett παρουσιάζει καταπληκτικές ομοιότητες ή πνευματικές συγγένειες με την μεταπολεμική avant garde της κλασσικής μουσικής, αλλά αυτό είναι ένα τεράστιο θέμα, που είναι αδύνατον να το θίξουμε τώρα έστω και εν ελαχίστω.

onlysand said...

Ασφαλώς ο καθένας έχει τον τρόπο του - όπως και την οπτική γωνία του.

Επ' ουδενί αυτή η φράση μου 'μειώνει' τον Τζόις ή άλλους μεγάλους.

Το μέλλον "έρχεται να μας βρει", θέλουμε δεν θέλουμε... ;)

eraser said...

Νανά παραμυθένια!

ξέχασα την προάλλες: θέλω να πεις και σε μένα ότι είμαι "απ’ τους λίγους"! Δεν περνάει μέρα που να μην σε "επισκεφθώ"!...;)))

Καταπληκτική η φράση του Iococca στα "μπαλόνια", δίνει κουράγιο!...

Καλή εβδομάδα σε όλους! Λίγο ακόμα και τον φάγαμε (τον παλιό τον χρόνο!;)

onlysand said...

ERASER ! ;)

α, καλά, χαχα εσύ ...δεν πιάνεσαι: είσαι απ' τους λίγους-λίγους! ;)

τον φάγαμε (τον χρόνο) - σε 2-3 μέρες θ' αρχίσει να μας ...τρώει ο επόμενος! ;)

όσο για τη φράση τού Iococca δέχεται πολλές 'αναγνώσεις' - αλλά, οκ, είπα να ...αισιοδοξήσουμε λίγο ;)

LinkWithin

Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...