Αιθρία ευώδης

Κρατάει τις υποσχέσεις από τα λουριά
το καλοκαίρι
χάδι είναι και σκιά
του γιασεμιού το νεύμα ξέπνοη ανάσα
και φυλαχτό για το χειμώνα
όπως το μάγουλο στη θαλασσένια αγκαλιά
στη Δήλο σαύρα ανάσκελη
ακινητοποιημένος χρόνος η κλεψύδρα
στο κεφαλόσκαλο του Διομήδη.

Κρατάει όρκους το για-σε-me
- κάτω απ' το χιόνι έπινε φωτιά -
είναι που φυλάω ακόμα
τα πεταλάκια του
ανάμεσα στις σελίδες
- πρώτοι ρόλοι εν περιλήψει.

Γυρνάω πλευρό και χύνονται
θάλασσα οι λέξεις απ' την άλλη
στο μαγικό κουτάκι τις κλειδώνω
να ωριμάσουν τύχη
μα εκείνες γίνονται κορδέλες
αβαρείς καμπύλες
ή κόκκινο κρασί οι πιο ανυπότακτες.
Λάμπει το σύννεφο κρυφά
από μέσα του
μισανοίγει
ντροπαλά τις γρίλιες
της καρδιάς του
- το φως πίσω απ' τα μάτια.

Μια χάρη τώρα έρχεται: έξω
χαρά Θεού
– για μέσα, ξαναγράφω θάλασσα
και γίνεται ταξίδι.