Monday, October 5, 2009

Και ...απελθέτω

Καθώς λιγοθυμάει το ηλιοβασίλεμα
– μόνο ό,τι πουλιέται δεν είναι δικό μας –
έρχονται τώρα σκέψεις αλμυροβαφτισμένες
στη γαλήνη τής πληρότητας
"όλα καλώς καμωμένα", οι ακόμη ευέλπιδες
ξανοίχτηκα στην προσμονή-αγαπημένο μονοπάτι σου
κι ήθελα να σου πω αν ποτέ αναρωτήθηκες

πόσα χρωστάμε και στις ξένες συναντήσεις
και στις άγνωστες αγάπες
τις πρώτες αναγνωριστικές πυρετικές κινήσεις μας
το νέκταρ των αβέβαιων φιλιών του πάθους
μα και την είλη των σωμάτων μας
που εξιλεώνονται στον έρωτα

πόσα χρωστάμε
στους εν αγνοία τους ανώνυμους ποιητές
μάτια κι αγγίγματα που ανήκουνε σε άλλους
ξεχασμένους πια
ή πιο κοντά κι από τον μακρινό εαυτό μας

γι’ αυτό κι εμείς, καινούργιοι, τρυφεροί και ξένοι
στις θάλασσες που τρέφουν και τον πόνο και το γέλιο
κι όλα που καταπίνουν όσα εμείς ξεχνάμε
κι άλλα που δεν σου χάρισα

κι εκείνα που πετάξαμε άσκεφτα στη φωτιά
φυτρώσαν ανυπόμονα να δείξουν χαρακτήρα
σκορπώντας τα μαθήματα σ’ ερειπωμένα σκαλοπάτια.

Μην κατεβάζεις όλα τ’ άστρα στο μπαλκόνι μου
κι ένα μού φτάνει να χορτάσω την αγρύπνια.

LinkWithin

Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...