Tuesday, December 7, 2010

Gracias a la vida

Στον ουρανό του έρωτα παίζει βιολί ο πόθος
και η καρδιά σου η πράσινη χορεύει με τα δέντρα
– μοιάζουν μες στην ομίχλη φευγάτες ερωμένες –
είναι οι ψυχές μας γίγαντες που αγγίζουνε γαλάζιο
εκείνο το πολύ μακρινό που δεν είναι νοσταλγία
σαν όταν δεν φοβάσαι πια τον ξένο που φωλιάζει
στα σκοτεινά του θρήνου σου και ανοίγει χαραμάδες˙

άγγελοι κύματα-φιλιά πάνω απ’ το κρεβάτι
και στο ταβάνι κρύσταλλα ουρανό αναζητώντας
βρίσκουνε δρόμο στην καρδιά, μετάξια και οι πόνοι
σπάζουν γαρύφαλα κρυφά ανάμεσα στα δόντια
μία σιωπή σαν βάλσαμο χαϊδεύει τις πληγές μας
κάτι συμβαίνει στις ψυχές που καταργεί τον χρόνο

έρχεται Δίκαιο πορφυρό που λιώνει και τις τύψεις
νιώθεις το νεύμα της φωτιάς που καίει κάθε ψέμα
ο κόσμος που δεν γνώρισες ανάβει καντηλάκι
λες και περπάτησε ο καημός μακριά κατά τις στέπες
χωρίς αιτία και ρυθμό νεράκι να χαρίσει
κι ύστερα πάλι στα κλαδιά τον λαμπερό χορό του˙

εδώ που πέφτει η βροχή φυτρώνουν αστεράκια
ευωδιάζει όλ’ η γη ζωή ερωτευμένη
στη συναυλία παίζουνε τα τσέλο ανθισμένα.

Απόψε δεν έχει φεγγάρι
αυτό είναι! –
και είπες να το ζωγραφίσεις.

LinkWithin

Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...