Sunday, June 23, 2013

Πάλι

Γλυστράει το φεγγαρόφωτο-μαγνήτης
φωτίζει κιόλας το βιβλίο που πέταξες στο πάτωμα
και χύνονται στα πόδια μας οι χάρες όλες
- δεν με γνωρίζει ούτε ο άγγελός μου -
έρχεται με την ασημένια ακίδα η σελήνη
να σκάσει το μπαλόνι της γιορτής
- λες και δεν κάνει να χαμογελάει το βελούδο -
για να με κάνει να ξεχάσω το όνομά σου.

Αύριο πρωί, θα φυσήξει ο καιρός
- μες στο ηλιόλουστο δωμάτιο
μονάχα σκόνη -
που θα κοιμάμαι στην άμμο ακόμα
θα ’χω για μαξιλάρι μου τα σκοτεινά φιλιά
και στα μαλλιά της νύχτας παιδικές φωνές
- ο Νόπφλερ θα ροκάρει
το καινούργιο αντίο.

Παίρνω το δρόμο σου, εσύ τον δικό μου
- θα συναντηθούμε;
Πέταξα απ’ τις τσέπες μου
τις πέτρες της Βιρτζίνια Γουλφ
πέταξα και το παλτό σου
που με τύλιγε στα παραμύθια.
Πέταξα!

Αν μ’ αγαπάς στον ύπνο σου, να ξέρεις:
έχουν και τα όνειρα την ευθύνη τους.




LinkWithin

Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...