Sunday, November 10, 2013

Εφεδρεία


Κι οι άλλοι, στα σαλόνια τους
απτόητοι των τύψεων και εφησυχασμένοι
έπρεπε σ’ άλλο πλευρό να ’χουν ξυπνήσει
προτού αναίσθητοι ανασυρθούν
μέσα απ’ τους στάβλους του Αυγεία
– χωρίς σταγόνα όνειρο στα άπληστα χέρια –
από την Ιστορία ήδη απανθρακωμένοι.

Κι αυτοί, οι στο δρόμο ρημαγμένοι
έχουμε εκείνο το κάτι που μας λείπει
για να φωτίσουμε το μαύρο με το εμείς
μες στης ασχήμιας τη φθορά, οι σαστισμένοι
όπου την πλάνη ακόμα αγαπάμε
κι όχι την περιπλάνηση
στην πρόσκαιρη αλλά αληθινή ζωή.

Να είχαμε τουλάχιστον μία γερή δικαιολογία
για τους νεκρούς που διαψεύσαμε
στην άγρια άκρη του καιρού:
πως τάχα ένα όνειρο μάς πέταξε ως τ’ άστρα
ή ο χρόνος πως σταμάτησε και ξεχαστήκαμε
ράβοντας τα φτερά στην πλάτη των παιδιών μας
– ακόμα και πως ένα ποίημα μάς καθυστέρησε στο δρόμο. 


LinkWithin

Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...